Zimy stulecia pamiętał i pamięta każdy, kto je przeżył. XX wiek przyniósł co najmniej takie szczególne pory, które przeszły do historii jako wyjątkowo ostre, z tą najbardziej pamiętaną z przełomu lat 1978 i 1979. Mieszkańcy kaszubskich wsi i miasteczek przeżyli ich pewnie jeszcze więcej – to inny świat niż Trójmiasto. Śnieg przychodzi tam zwykle wcześniej i utrzymuje się dłużej niż w aglomeracji.
Pierwszą powojenną zimę stulecia annały meteorologii odnotowały w sezonie 1962/1963. Była długa – utrzymywała się przez dwa miesiące. W Polsce zamknięto większość szkół, kin, teatrów i muzeów. Z powodu braku energii elektrycznej, paliw i ciepła, ale też braku pracowników, którzy nie mogli dojechać do pracy, wstrzymywano lub ograniczano produkcję w fabrykach. Nad skutą lodem i zasypaną śniegiem Zatoką Gdańską plaża ciągnęła się aż po horyzont…
Zima 1978/1979 zaatakowała znienacka w sylwestrową noc. Wielu Polaków, zamiast na balach, wylądowało w metrowych zaspach. Temperatura spadła poniżej – 20 st. C. 1 stycznia 1979 roku cały kraj był już sparaliżowany. Tego dnia na terenie województwa gdańskiego zaczął obowiązywać stan klęski żywiołowej. Potem zaczęło się wielkie odśnieżanie. Mieszkańcy Gdańska nie szczędzili sił na pokrytym grubą śnieżną pierzyną Długim Targu. Zima stulecia sparaliżowała trójmiejskie porty. Ruch statków zamarł, ponadmetrowe zaspy na drogach zatrzymały w domach dokerów, a marynarze mieli ręce pełne roboty innej aniżeli ta, do jakiej zostali powołani. Walczyli z grubymi pokrywami lodowymi, pod których ciężarem uwięzione w porcie statki mogły przechylić się, a nawet zatonąć... 5.01.2026 / fot. Zbigniew Kosycarz / KFP

dodaj do koszyka wszystkie wyświetlone zdjęcia