W poniedziałkowy poranek 9 lipca 2001 roku nic nie zapowiadało tragedii, która w kilka godzin zmieniła życie tysięcy ludzi w koszmar. Wielka ulewa, jaka przeszła nad Pomorzem, szczególnie dotkliwie doświadczyła mieszkańców Gdańska, Pruszcza Gdańskiego, Słupska i części Kaszub. Kataklizm zebrał tragiczne żniwo – były cztery ofiary śmiertelne, a ponad dwa tys. mieszkańców Trójmiasta ewakuowano z domów. Tragiczny bilans powodzi powiększyły setki uszkodzonych budynków i tysiące zalanych piwnic. Całkowicie zniszczonych było 650 mieszkań.
Najczarniejszy epizod lipcowych powodzi w dorzeczu Wisły rozegrał się w Gdańsku. Apokalipsa rozpoczęła się, kiedy mieszkańcy wracali z pracy do domu. W kilka godzin spadło 127,7 mm deszczu na metr kwadratowy, dwukrotnie więcej, niż wynosiły średnie miesięczne opady w lipcu. Pod wodą znalazły się m.in. Święty Wojciech, Lipce, Orunia, Olszynka, Wrzeszcz i Strzyża. Potoki spływające ulicami Kartuską i Nowe Ogrody zalały Dworzec PKP Gdańsk Główny, Urząd Miejski i Urząd Wojewódzki. Kanał Raduni został obciążony blisko 4 mln metrów sześciennych wody. Ok. godz. 18 na Oruni doszło do przelania i pęknięć obwałowania rzeki na długości ok. kilometra. Woda o wysokości metra wpłynęła do centrum dzielnicy. Nawałnica ukazała cały swój niszczycielski wymiar, spadając kaskadami na tory kolejowe. Nie da się zapomnieć widoku samochodów dryfujących w bystrych nurtach rzeki, która zajęła miejsce ulicy Kartuskiej i przerażonych ludzkich twarzy w tramwajach, z których nie można było wysiąść.
Z żywiołem w Gdańsku walczyło ponad tysiąc żołnierzy, strażaków wspieranych m.in. przez policjantów, strażników miejskich i pograniczników. Koszty napraw ulic i nieruchomości przekroczyły200 mln zł. 8.07.2026 / fot. KFP

dodaj do koszyka wszystkie wyświetlone zdjęcia