„Ojczyzna” z nominacją komisji oscarowej, „Rewolucja” bezgranicznie zakochanych w wolności Grażyny i Jacka Kuroniów, intrygujące połączenie easternu z dramatem wojny na „Dzikim, dzikim wschodzie”, a może terapia szokowa „Dobrego chłopca”? Na medialnej giełdzie kandydatów do Złotych Lwów nie brakuje. Wśród potencjalnych zdobywców nagród wymieniany jest również film „Przez ścianę” Macieja Sobieszczańskiego. Reżyser i autor scenariusza opowiada historię dwojga młodych więźniów w mrocznych czasach stalinowskiego terroru, w którą trudno byłoby widzom uwierzyć, gdyby nie fakt, że zdarzyła się naprawdę 80 lat temu na Rakowieckiej w Warszawie. Słowa wystukiwane alfabetem Morse'a po dwóch stronach więziennej ściany dzielącej Wiesławę Pajdak i Jerzego Śmiechowskiego przerodziły się w miłość, która dała im siłę przetrwania. Byli razem ponad 55 lat.
– Z propozycją zrobienia tego filmu przyszli do mnie Agnieszka Grochowska i Kuba Kamiński. Był środek pandemii, a oni mi proponują, żebym zrobił film o stalinowskich czasach. Powiedziałem: nie. Zrobiłem już film „Zgoda”, nie mam takiej skali emocjonalnej, żeby pomieścić kolejną taką trudną historię (…) Oczywiście zachwyciłem się nią, ale mój największy problem, jak sobie poradzić z przemocą w tej historii, został. Chodziłem z tym długo. zanim pomyślałem sobie, a co by było, gdyby tę przemoc stalinizmu pokazać poza kadrem, co by było, gdyby pokazywać tylko efekty tej przemocy… Później, kiedy już coś naskrobałem, kolejnym problemem, który się pojawił, były prawa. Nie chciałem ryzykować pisania prawdziwego scenariusza, dopóki nie będziemy mieli pozwolenia od Wojciecha Śmiechowskiego, syna Wiesławy i Jerzego, a był to człowiek supernieuchwytny. Poszedłem do Zbyszka Domagalskiego [producenta filmu – przyp. red] i razem zastanawialiśmy się na tym, jak przekonać Wojciecha, żeby pozwolił nam zrobić ten film (…) Powiedziałem mu, że jest marna szansa, że ten film powstanie. Na 99 proc. nie powstanie. Spojrzał na mnie i zaciekawił się. Kupiłem go tym – wspomina Maciej Sobieszczański.
– To było dla nas trudne zadanie – dodaje Zbigniew Domagalski. – Pan Wojciech nas nie znał, ze światem filmu nie miał do czynienia, ale wydaje mi się, że wzbudziliśmy w nim zaufanie. Po wielu latach, bo to wszystko trochę trwało, kiedy pokazaliśmy film panu Śmiechowskiemu i jego rodzinie, powiedział nam: „Słuchajcie, ja się strasznie bałem was, bałem się tego, że zrobicie tanią komerchę, taki film hollywoodzki, a rodzice mieli wiele podobnych propozycji i nigdy nie chcieli się na to zgodzić. Ja się zgodziłem i bardzo wam dziękuję za to, że to jest właśnie taki film. O taki film by rodzicom chodziło”. Dla nas to było najważniejsze podsumowanie tej wieloletniej pracy – mówi producent. 24.09.2026 / fot. Anna Bobrowska, Paweł Marcinko / KFP

dodaj do koszyka wszystkie wyświetlone zdjęcia