– Strasznie mi ciężko żyć tutaj, nie tylko w Polsce… Te napady nietolerancji, szowinizmu, nacjonalizmu, hejterstwo… Pomyślałem, że muszę zrobić film, który chociaż jakąś szczyptę nadziei będzie dawał, że trzeba się kontaktować, że trzeba rozmawiać ze sobą, że to nie jest tak, że od początku do końca jesteśmy wrogami. Musimy się zbliżać, stąd właśnie ten film – mówi o misji „Syrenki Picassa” Janusz Zaorski.
Drugi dzień 51. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni przyniósł pokazy prasowe czterech obrazów ubiegających się o nagrody w konkursie głównym. Bohaterami spotkań z publicznością byli twórcy pełnometrażowych debiutów reżyserskich – „Czasu, który nie nadszedł” Julii Rogowskiej oraz „Kobiety stanu wolnego” Elizy Godlewskiej i Alana Ruczyńskiego. Byli nimi także ci, którzy w konkursowej szesnastce towarzyszą reżyserom uznanym, wielokrotnie nagradzanym. Jan Komasa , reżyser „Dobrego chłopca”, siedem lat temu zawładnął sercami publiczności „Bożym Ciałem”. Jurorzy przyznali mu nagrodę za najlepszą reżyserię. Janusz Zaorski swoją listę konkursowych laurów zapoczątkował „Awansem” w 1975 roku, na drugim FPFF, którego gospodarzem był Gdańsk. 12 lat później, już w Gdyni, jego „Matka Królów” zgarnęła Złote Lwy. Rok 2026 otworzył taką szansę przed „Syrenką Picassa”.
– Dla mnie to film nietypowy. Przecież znacie moją twórczość... Dwadzieścia filmów kinowych zrobiłem – każdy inny, tak, jakby 20 reżyserów mogło to robić. Kocham reżyserować i chcę się próbować w różnych gatunkach. A ten film jest jeszcze czymś innym. Był trudnym wyzwaniem. Myślałem sobie, że on może dopomóc – już w sensie ludzkim, a nie artystycznym – nie tylko mnie, ale wielu widzom, którzy będą go oglądać – mówi Janusz Zaorski. Jego film może przywracać nadzieję, a z pewnością przywraca – jak zauważono podczas konferencji prasowej – zapomnianą lub nieznaną współczesnym widzom historię. Punktem wyjścia do wykreowanej przez twórców opowieści o ludzkich dramatach i polskich drogach był autentyczny kaprys światowej sławy artysty. Pablo Picasso w 1948 roku odwiedził Polskę, gospodarza Światowego Kongresu Intelektualistów w Obronie Pokoju. Był we Wrocławiu, Krakowie, Oświęcimiu i w podnoszącej się z ruin Warszawie. Na widok bloków rosnących przy ul. Deotymy poczuł impuls do działania. Wszedł do jednopokojowego mieszkania z kuchnią i wnęką sypialną, i naprawdę narysował węglem na jednej ze ścian, od sufitu do podłogi, warszawską Syrenkę, która zamiast szabli w prawej ręce trzymała młot. Odkryta po latach postawiła na głowie życie filmowych bohaterów. 22.09.2026 / fot. Mateusz Ochocki, Paweł Marcinko / KFP

dodaj do koszyka wszystkie wyświetlone zdjęcia