Piątkowy wieczór w Sopocie obfitował w wydarzenia artystyczne z kontekstem jubileuszowym. Teatr BOTO świętował 10. urodziny swojej siedziby przy Placu Jasia Rybaka. 19 marca 2016 roku w odremontowanym budynku przy fontannie z rzeźbą przedstawiająca młodzieńca z koszem ryb na głowie zainaugurowała działalność część barowa, nazwana przez artystów baroteką, zaś dziesięć dni później, na piętrze, otwarta została kameralna sala teatralno-koncertowa. Fundacja Teatru BOTO – najemca miejskiej przestrzeni – zaprosiła dziś do niej swoich przyjaciół na otwarte jam session. Urodzinowe muzykowanie na wspomnieniową nutę poprzedziła część oficjalna z udziałem władz miasta.
Prezydent Sopotu Magdalena Czarzyńska-Jachim na świętowanie teatralnego wydarzenia przybyła wprost z pobliskiej Państwowej Galerii Sztuki, która żyła w piątek dwoma wernisażami. O godzinie 18 premiery przy Placu Zdrojowym miały wystawy „Kiejstut Bereźnicki. Harmonia mundana” i „Czarnota” Tomasza Kulki. Ta pierwsza uświetnia 90. urodziny, które jeden z najwybitniejszych współczesnych malarzy, związany z Sopotem od ponad siedmiu dekad, obchodził 21 grudnia ub.r. Profesor Bereźnicki wypracował własny, oryginalny język plastyczny i jest w tym niezwykle konsekwentny. Nie ulega żadnym trendom czy eksperymentom od ponad półwiecza, odrzuca nadmiar bodźców, proponując powrót do takich zagadnień jak kondycja człowieka oraz duchowość. Jego obrazy emanują spokojem i harmonijnością. Prace prezentowane w PGS pochodzą ze zbiorów muzealnych oraz z kolekcji prywatnych. Oprócz obrazów można tu zobaczyć trzy gobeliny wykonane według projektów artysty dla Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy. Tytuł wystawy nawiązuje do stylu pracy Kiejstuta Bereźnickiego, a także do jednego z wspomnianych gobelinów, na którym widnieje sentencja „Harmonia mundana est in me et ego particula eius sum”, czyli „Harmonia świata jest we mnie i ja jestem jej częścią”.
Równowaga i reguły w sztuce Tomasza Kulki to już iluzja. Malarz, ceramik, artysta konceptualny, twórca instalacji i wideo zaliczany jest do przedstawicieli młodego pokolenia o ugruntowanej pozycji. Wykorzystując estetykę zaczerpnięta z ikon, malarstwa średniowiecznego, ale też gier komputerowych i okładek płyt zespołów metalowych, tworzy sztukę, która ślizga się po znaczeniach, nigdy niczego tak naprawdę nie dopowiadając. Jest to sztuka o tajemnicy zawartej w malarstwie. Tajemnicy, której nikt nigdy nie znał, albo może której nawet nigdy nie było. – Światy, które buduje w swoich obrazach i instalacjach, są tak samo prawdziwe jak niedorzeczne. Manipuluje nami, widzami, w stronę przeświadczenia, że w każdym najdrobniejszym elemencie o coś chodzi, w okolicznościach kiedy jest to po prostu rozpustna zabawa – podpowiada kurator wystawy „Czarmota”Jacek Sosnowski. Czarnota to starodawne słowo oznaczające brud, pył, kurz – ale też nieszczęście, stan niewiedzy i ogłupienia. Coś, co dotyka nas wtedy, gdy jesteśmy nieuważni albo właśnie wtedy, gdy wszystko jest w porządku. 17.04.2026 / fot. Anna Rezulak / KFP

dodaj do koszyka wszystkie wyświetlone zdjęcia